Mijn beste teksten komen uit een stukje frustratie, ik neem jullie steeds mee in mijn stukje frustratie om jullie dan mee te nemen in de tekst die daarna uit mijn gedachten en polsen komen.

Vandaag gaat om twee mensen die mij dit vertelde.

But you look at you know! You survived all of it with such grace and you are so strong now.

No, Karen!
I went insane
I went mad on people without any reason
I went angry at every one on the planet
I went crazy till I snapped

Told one person what happened and that changed my whole life finally forever.

And just when I thought it would get better Everything went worse! Because it wasn’t the abuse that was the biggest hell.
It was police, justice, psychologist, psychiatrist and the people around me that were not informed on how to handle with me. They didn’t know which care I needed, most of the time I didn’t know myself. But even worse was when I told my psychiatrist, he just followed protocols. That made me feel even more alone.

Onderstaand een kort fragment wat ik daarop schreef.

Het is 2000 mijn hele leven ontploft letterlijk. Na de politie kom ik terecht in het CAW van Sint- Niklaas voor slachtofferhulp. Een eerste gesprek op de gang vind plaats met een psycholoog. Dat gesprek is ongemakkelijk, ik voel mij totaal niet op mijn gemak er lopen mensen langs. Er wordt gekeken en besproken met andere mensen wat kan worden gedaan, lekker nog allemaal op de gang. Snel wordt duidelijk er moet een afspraak gemaakt worden bij een psycholoog om het hele dossier op te starten. 1-2 weken later vond ook dat gesprek plaats. De desbetreffende psycholoog kan me niet verder helpen, ik moest naar de psychiater, een maand later een gesprek met de psychiater, ik moet mijn verhaal voor de derde keer doen. Met als laatste vraag “wat zijn je huidige klachten?” Ik antwoord niet, ik kijk haar aan net alsof ze me een strikvraag stelt op een mondeling examen. Ik kan al lullen als Brugman maar ik weet oprecht geen antwoord op deze vraag.
Waarop ze suggereert, slecht slapen, nachtmerries, agressie, vaak boos,…?” Ik antwoord licht verbaasd met “allemaal”. Ze neemt haar boekje voor de apotheek en schrijft me een slaap middel voor.

Wetende dat de eerste aanrakingen gebeurt zijn in mijn slaap is dit echt een no go! IK vraag me ook af waar ze was met haar hoofd was toen ik mijn verhaal deed voor de zoveelste keer. In het dossier staat trouwens dat de eerste aanraking gebeurde onder de douche tijdens een vakantie in Zuid-Frankrijk. Ik kan me enkel herinneren als eerste keer als ik op de zetel lag te slapen bij hem thuis. Ik leek wel helemaal verdwenen van de wereld. +

Ik had het gevoel dat de psychologen en de psychiater mij niet wouden begrijpen en ook niet luisterde naar wat ik nodig had. Mijn vraag was nooit ik wil beter slapen, slapen was inderdaad een probleem maar daar kon ik mee om. De dromen waren “k()t” (excuse me voor het ongelukkige woord in deze context) en voelde beangstigend maar als ik wakker werd wist ik “het is voorbij”. Ik had uit de literatuur gehaald dat mijn hoofd dit verwerkte in mijn slaap. Dat was hel, dat was eng, dat was niet fijn. Ik voelde wel, dat is nodig. Dat wou ik ook laten gebeuren. Verder was er een andere angst. De grootste drama was errond, hij liep terug op vrije voeten, een slaapmiddel gaf mij de angst dat als hij ooit toch in ons huis zou raken het allemaal opnieuw kon plaats vinden.

Ik wilde therapie.
Ik wilde praten.
Ik wilde iemand die begreep wat er met mij gebeurde en die me kon geruststellen: wat gebeurt er nu met mij en waarom reageer ik zo?

Want F@(KING SH1T! Ons lichaam heeft een sterk herstellend vermogen waar we te vaak mee klooien (weet ik overigens ook pas sinds 2018).

Met de scheiding van mijn ouders heb ik veel geschreven om het van mij af te krijgen dat heb ik toen niet gedaan. Pubers vinden schrijven stom. Ook daar wat had het van nut was me niet duidelijk.

De wanhoop nabij waagde ik een nieuwe kans in de hoop misschien ook NOG een andere psychiater te krijgen maar “helaas pindakaas, het was dezelfde”.

Een nieuw voorschrift in mijn handen en het gevoel dat het mens bang was van mij, mijn verhaal en de gedachte “wat moet ik met haar”? Vertrok ik om nooit meer terug te keren en overtuigd “niemand kan me helpen, ik moet het zoals altijd in mijn leven ALLEEN doen”.

Mijn nachten werden bepaald door dromen en dat was een manier van mijn brein om alles te verwerken. Daar hadden we over opgezocht mijn moeder en ik. Overdag werd mijn leven bepaald met vooral zorgen dat niemand het te weten komt en zoveel mogelijk mijn zin doen.

Side note: dit laatste is het vooral zelf willen bepalen wat er kwam gebeurde en niet gebeurde was heel belangrijk. Aangezien tot dan iemand anders alles bepaalde was dat nu vooral waar ik grip op wou. Mijn school carrière heeft daar het meest onder te lijden gehad, daar heb ik de rekening van betaald.

Mijn boek gaat niet alleen over mijn verhaal maar over het verhaal van zoveel meer mensen die in decenia door academici niet zijn gehoord.

Over protocollen die boven de vraag en daarbij ook behoeftes van mensen werden geplaatst.

Mijn harte wens is dat ik met dit boek kan taboes doorbreken, de wereld kan “shaken” en bovenal een verschil kan maken voor alle slachtoffers van seksueel geweld in de komende decenia.