Over het moederschap, perfectionisme en vergeving.

Wat als je zelf de hele village wil zijn die je nodig hebt?

Het is 1 september off all days…
Ik zat al een hele dag in mijn administratie en loop al weken aan tegen mezelf. Verstop me achter het scherm van mijn telefoon veel te vaak en veel te veel. Ik besliste 2 nachten geleden mijn telefoon niet meer naast mij te leggen en deze te verplaatsen naar het eind van mijn bed. Zo hang niet eindeloos op dat scherm te turen en neem ik niet alle zorgen van een ander over.

Ik probeer elke dag opnieuw de beste mama te zijn voor mijn kind en zoveel mogelijk zelf te doen. Maxime is 1 jaar sinds 4 dagen geleden en ik weet hoe hard hij zijn mama nodig heeft. Ik wil er zijn voor hem, voor mijn partner en ook nog voor mezelf. Ondanks dat ik keihard mijn best doe om ook mezelf niet voorbij te lopen en voor mijn partner is dit de grootste kut periode… Dat is zo. Het 4 de trismester is al heel lang voorbij. Ik merk dat alles aan mij trekt. Langs de ene kant het moederschap, de mama dat ik wil zijn voor mijn kind. Langs de andere kant de vrouw die ik ben en die ik nodig heb.

So I said it. Ik voel hoe alles trekt. Ik wil aan de ene kant de aanwezige mama zijn als mijn kind thuis is komt en de rest van de tijd wil ik ondernemer, vriendin, dochter, kennis, paardenverzorger, vrouw, partner, huishoudster, kok,… zijn. Wetende dat onze zoon 8-9 uur per dag en dit 4 dagen in de week in de opvang zit, mis ik nog 4 uur per dag opvang, en 2 dagen in de week om al de rest te kunnen zijn en doen terwijl hij thuis is.

Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige vrouw is die mij met momenten verscheurd voelt?

Ik besefte al een maand dat het tijd werd om een verandering door te voeren. Aangezien ik al heel wat lectuur heb verslonden over hoe verandering aan te brengen en door te voeren zat ik op mezelf te wachten… Eergisteren kwam een lieve stem in mijn hoofd en zei “Je kan dit, komaan start met 1 verandering.” Zo gezegd zo gedaan! Telefoon werd op een andere plek gelegd en het eerste uur kom ik er niet aan. Dat deed ik tot 2 jaar geleden ook niet toen lag die zelf in een andere kamer. (Lijkt jou dit moeilijk? Snap ik, als je kinderen hebt die op stap gaan. Als ze thuis zijn dan heb je alles wat je lief hebt vlakbij.)
Tweede stap kwam deze ochtend, een stemmetje in mijn hoofd zei “het is al meer dan 3 maand geleden dat je je dankbaarheden nog uitsprak”. Daar ging ik, “ik ben dankbaar dat…, dat… en dat…”.
Ik liet mijn telefoon zoveel aan kant liggen dat ik vergat te posten voor mijn zaak. Ook daar kon ik me opeens niet druk over maken. Ik kan niet geven als ik leeg ben. Dus nu even alles terug opladen zodat ik er ten volle kan zijn voor mezelf, dan kan ik er ook beter zijn voor jou.
Wil je ook graag ontdeken hoe ik dit deed? Mezelf op het pad zetten dat ik wil bewandelen met en voor mezelf? Maandelijks hou ik een gratis Webinar. Daar vertel ik meer hoe je voor jezelf meer ademruimte maakt.

Oh ja en ik help je ook de zachte vriendin in jezelf te laten spreken. Deze zegt “Je kan niet alles zijn, kies elke dag wat je voorop stelt”.

It takes a village to raise a child, is wat wordt gezegd. Als je de hele village zelf bent, vergeet dan ook niet die lieve vrouwen te zijn voor jezelf die ze in de village hebben.
Verder ben ik het eerder eens met deze quote. “It takes a village to help the mom raise the children”.

Liefs,

 

 

Severine en de paarden.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.